Home / Columns / Met bezieling opvoeden

Met bezieling opvoeden

door: Astrid Geel, navelstrengdilemma.nl. Als een baby geboren wordt is er dat eerste moment van loslaten. Verstandelijk zijn we voorbereid, gevoelsmatig is dat onmogelijk. Tenminste zo heb ik het ervaren. Ik voel nog de adrenaline toen mijn baby direct na de bevalling bij me weg werd gehaald. Ik werd pas weer rustig toen ze hem terug brachten. Het was mijn kind en ik moest leren te vertrouwen dat anderen er net zo goed voor zouden zorgen. Dat proces van vertrouwen is een proces geweest van vallen en opstaan, met gevoelens waarbij ik mezelf, maar ook de rol van mijn ouders en voorouders flink onder de loep heb genomen. Waarom had ik zo’n moeite met vertrouwen was mijn grote vraag, waar ik inmiddels genoeg antwoorden op heb gevonden. Net zo goed heb ik geleerd het uit te spreken als ik vond dat anderen niet goed voor mijn kind zorgden. Vooral dat vond ik lastig, aangezien niet iedereen blij is met kritiek en bij machte is om die kritiek, hoe positief ook gebracht, te onderzoeken.

Frustratie en onmacht de baas

Nu heb ik ook een bijzonder kritische blik als het gaat om kinderen. Ik vind dat je als volwassene na moet denken over wat je zegt. Te veel volwassenen roepen maar wat, vanuit frustratie, onmacht, en onkunde. Alsof ze niet door hebben dat elk kind een ziel heeft, die geraakt kan worden. Ik ben absoluut geen heilige en heb in de vijftien jaar dat ik moeder ben ook mijn fouten gemaakt. Zo begrijp ik goed dat leerkrachten ook maar mensen zijn en een slechte dag kunnen hebben. Echter als die slechte dag een heel schooljaar wordt, is het een ander verhaal. Hetzelfde geldt voor overblijfkrachten, mensen die werkzaam zijn in de kinderopvang, maar ook begeleiders in de sport. En wat te denken van je eigen partner of je ex. Ik bof dat ik een man heb die ook met bezieling kinderen groot wil brengen. En oog heeft voor dat ene belangrijke detail, dat elk kind van ons een eigen ziel heeft die om een eigen benadering vraagt.

Elk kind is uniek

Ik vind het lastig als ik merk dat mijn kinderen te maken hebben met volwassenen die geen oog hebben voor hun unieke benadering. Sterker nog als er verwacht wordt dat ze zich volledig moeten aanpassen aan de voorkeuren van die leerkracht, overblijfkracht en trainer of begeleider bij hun sportactiviteit. Ik mag me er dan nog graag mee bemoeien. Het mooie aan kinderen is dat hoe ouder ze worden ze steeds meer hun ruimte opeisen. Het is een natuurlijk proces dat niet tegen te houden valt. Dus begint ook het afzetten, waarbij zij vinden dat ze groot genoeg zijn en mijn bescherming niet meer nodig hebben. Hoe goed kinderen van deze tijd voor zichzelf kunnen opkomen kan ik als ouder nog wel eens onderschatten. Al verschilt dat ook weer van kind tot kind. Universeel is dat alle kinderen een natuurlijke behoefte aan verbinden hebben. Met alle facetten die daarbij horen, zoals de blik in je ogen, een zachte aanraking, of dat ene ritueel waardoor je voelt dat het goed zit, vooral als er een conflict is geweest omdat je behoefte had aan ruimte om iets op een andere manier te doen dan de ander gewend is te doen.

Je kind loslaten

Het navelstreng dilemma, de gevoelens die naar boven komen bij het aan de ene kant loslaten van je kind en aan de andere kant vast willen houden, is zo algemeen en tegelijk persoonlijk en kwetsbaar. Tot je de lading er van af haalt en het er gewoon mag zijn. Maar hoe doe je dat? Ik zei dat ik nooit eerder moeder was geweest van een twaalfjarige jongen, toen mijn zoon met zijn vrienden naar de bioscoop wilde gaan. En dat ik moest wennen, maar mijn best ging doen hem wel los te kunnen laten. Zo klein als hij was begreep hij die boodschap en vertrouwt er inmiddels op dat ik hem en zijn broers steeds meer ruimte gun.

Opvoeden met bezieling

Het is mijn droom dat de term navelstreng dilemma op de agenda staat vanaf het moment dat je als moeder zwanger bent geworden. Dat niet alleen jij, maar iedereen om je heen zich bewust is van het feit dat je niet alleen maar een kind op de wereld zet, maar ook een ziel het leven geeft. Die in veiligheid mag opgroeien en omringt met liefde. Waardoor hij of zij een jong volwassene kan worden die de wereld wat positiefs komt brengen en hoop geeft voor een betere toekomst. Juist nu, in deze onrustige tijd, zou dat niet mooi zijn? Daarom ben ik zo’n voorstander van opvoeden met bezieling in plaats van achteloos met kinderen om te gaan.

Astrid Geel is naast moeder van drie tieners, spiritueel coach en schrijfster van diverse artikelen op het gebied van het Navelstreng Dilemma. Deze term bedacht zij in 2006 voor de complexe gevoelens die naar boven kunnen komen bij het loslaten van kinderen. Kinderen zijn volgens haar een spiegel die je uitnodigt jezelf te ontwikkelen. Haar ervaringen en kennis deelt ze op haar website en op haar facebook pagina.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *