Home / Columns / Er is een moeder dood gegaan

Er is een moeder dood gegaan

Er is een moeder dood gegaanEr is een moeder dood gegaan. Zij werd maar 50 jaar en heet Djoemila Viegen. Moeder van drie zonen Beer, Jesse en Finn. Die elk zo verschillend, zichzelf mochten zijn. Zij waakte als een leeuwin over haar drie ‘welpen’. En tegelijk stond ze hen toe hun eigen weg te kiezen. Want dat is wat zij zelf ook deed.

Zij was een mentor en steun voor meer jonge mensen. Zette haar netwerk in, omdat iedereen een kans verdient. Zij leefde intuïtief. En werd geraakt door mensen die dappere keuzes maakten in hun leven. Mensen die armoede trotseerden om hun hart te volgen. Zij maakte geen vrienden, zij breidde haar familie uit. Zij was geen doetje of een lief poppetje. Zij was een vrouw met pit en een stevig karakter. Een sterke wil om te leven. Zij wist wat zij wilde en ging er voor staan. Zij vocht voor haar leven. Zij overwon kanker, maar het kwam tien jaar later toch weer terug. En als je haar zag, dan zag je geen zieke vrouw. Je zag een krachtige, energieke vrouw vol plannen en inspiratie. Een vrouw die durfde te leven. Tot het echt niet meer ging.

Zij genoot van haar kinderen, zij was sportief en elegant. Had gevoel voor stijl, was creatief en intelligent. Werkte full-time als zelfstandig producer en had aandacht voor de wereld om  haar heen. Het klinkt misschien wat overdreven. Want welke vrouw ‘has all that’? Het antwoord is eigenlijk heel simpel. De sleutel ligt in haar liefde voor het leven. Haar liefde voor haar kinderen. Voor haar familie en haar vrienden. Zij koos voor het leven. En nam geen tijd voor middelmatigheid.

Mensen die haar pad kruisten, werden geraakt. Zij was een inspiratie, een positieve kracht. Op haar weg door het leven nam zij veel mensen met zich mee. Zij was een vrouw van de wereld. Reisde veel -ook  samen met haar kinderen- en genoot van haar stad Amsterdam. Zij ontving liefdevol haar vrienden en kennissen in haar warme huis aan de Herengracht, waar ze met haar jongens woonde. Je dronk er Chinese thee, waaruit een bloem ontsproot. En er was aandacht en tijd voor een goed gesprek. Ze was ook gek op schoenen en had haar eigen stijl. In alles drukte zij haar eigenheid uit. Zij koos voor zichzelf. Zij liep haar eigen pad. En iedereen die korte of langere tijd met haar meeliep, was welkom en geliefd.

Ik schrijf over haar, omdat ik denk dat zij een inspiratie is. Wij vrouwen, wij moeders, wij worstelen met de rollen die we denken te moeten vervullen. Wij willen ons doen gelden en carrière maken. We willen een goede moeder zijn. We willen een goede vrouw zijn voor onze geliefde. Verschil  maken voor onze vriendinnen. We denken dat we al die rollen moeten ‘spelen’. Het kost ons energie en we voelen zoveel druk. Maar het verhaal van Djoemila vertelt ons dat we alles kunnen zijn waar we van dromen. Als we ervoor kiezen onszelf te zijn. Als we durven te leven wie wij zijn.

Zij sloeg haar ogen niet neer. Zij zei wat ze dacht en deelde haar mening. Zij had stormachtig lief en ging confrontaties niet uit de weg. Zij ging op haar doel af. Altijd. In alles wat zij deed. Zij was een warme moeder. Zij was een creatieve denker. Zij was een wijze vrouw. Zij keek recht de wereld in en durfde te kiezen voor zichzelf. In liefde. Dat neemt niemand haar ooit meer af. Wat een voorbeeld voor haar zonen. Welk mooier cadeau kun je je kinderen geven dan de toestemming zichzelf te mogen zijn.

Er is een moeder dood gegaan. Een moeder die durfde te leven.

Foto Djoemila: Nina Johnson, tekst: Vivienne Westerhoud.

9 reacties

  1. Mis haar nog steeds. Mooi geschreven!

  2. Engel J.G. Weijs

    Kom ik via één van mijn netwerkers op LinkedIn plotseling dit trieste bericht tegen…
    Ik kende Djoemila dus niet, maar kan aan de hand van onze gezamenlijke contacten, plús het gedenkwaardige stuk van Vivienne een aardig beeld vormen van wie & hoe Djoemila was( ).
    Voor iedereen die dit aangaat… nogmaals veel sterkte met dit verlies!!

    Groeten, Engel
    Dalfsen (Ov.)

  3. Wauw wat een mooie tekst over een nog mooiere sterke vrouw!
    Ze laat zeker haar (liefdevolle) sporen na. An Earth Angel went home! R.I.P
    sterkte aan alle nabestaanden.
    Linda Goodings

  4. lieve mam ,1 januari overleed jij iedereen wenste me kaar een gelukkig nieuwjaar ,wat een gelukkig nieuw jaar niks er van vandaag precies 30 jaar geleden ,je was nog maar 55 jaar en oma van 5 klein kinderen ,lieve ma kon je nu maar even achterom kijken dan zag je dat je alweer over groot oma was geworden,wat was je altijd een lieverd ,pa afgelopen jaar in maart overleden ja hij kon de klein en achterklein kinderen wel bewonderen,ja wat had ik een goede band met jou,het is 30 jaar geleden maar mis je nog elke dag,kon ik maar even met je delen dat ik ook borst kanker heb,maar nu zijn ze al veel verder als toen ,nu wordt je meteen geholpen ,en jij zei ook nooit wat hoe is het ma goed hoor zei je dan maar achteraf bleek je helemaal verkantert te zijn ,dit moest ik even kwijt ma zal je zeker ooit terug zien in het hier na maals dikke xxxxx trees

  5. Karin uit de bosch

    Respect voor deze vrouw… Als je naar haar foto kijkt zie je de warmte en vriendelijkheid die ze uitstraalt… Zeer zeker een groot verlies voor haar zonen en familie…

  6. Mooi geschreven en wat een verlies!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *