Mama's

Het is weer vakantie. Voor mijn zoon Thomas althans. Schoolvakanties wekken gemengde gevoelens bij me op: enerzijds vind ik het heel gezellig om Thomas de hele dag om me heen te hebben en is het bevrijdend om niet aan de dagelijkse sleur vast te zitten. Ook -en dat is heel belangrijk- merk ik aan Thomas en zijn vriendjes dat ze echt wel toe zijn aan die vakanties, dat ze genieten van het samen spelen en zelfs van ‘hangen' of zich even vervelen.

Over het bestaan als thuiswerkmoeder heb ik al veel geschreven, gelezen, nagedacht en veel met andere thuiswerkers gesproken. De voordelen van deze optie op ‘privé-gebied' staan buiten kijf: flexibele werktijden die het mogelijk maken om je aan te passen aan het schema van de kinderen, het feit dat je er eenvoudigweg kunt zijn (zelfs al is je aandacht niet altijd optimaal) en dat je vrijwel alles van het bestaan van je kroost meekrijgt, het is erg de moeite waard.

Als ik aan thuiswerkende moeders vraag naar de voor -en nadelen van werken vanuit huis wordt ‘de vervaging van de grenzen tussen werk en privé' altijd genoemd. Soms als voordeel, soms als nadeel en soms wordt het gezien als voordeel en nadeel tegelijkertijd. Het kan verkeren. Overigens heel herkenbaar, die vervaging van grenzen.

De laatste tijd hoor ik steeds vaker van thuiswerkmoeders dat ze - al dan niet tijdelijk - ervoor kiezen om het thuiswerkouderschap de rug toe te keren en een kantoor buitenshuis te nemen. Hier zijn verschillende redenen voor op te noemen: zo is er een collega-vertaalster die een echte workaholic is en die veel meer rust ervaart nu ze de deur van haar kantoor achter zich dicht trekt.

Het is ongetwijfeld zonde van mijn energie (of wat daar eh, van over is), maar af en toe maak ik me verschrikkelijk kwaad. Gisteren nog, toen ik in een tijdschrift de ongezouten mening las van een politicus die fel gekant is tegen ‘papadagen'. "Natuurlijk is het belangrijk om tijd en aandacht aan je kinderen te geven, maar dat kan prima in de avonden en weekends" stelde deze onverlaat. PARDON? Dit soort stellige uitspraken brengen mij ver voorbij de stressgrens.